احتمالا بارها از خودتون پرسیدهاید که چرا آدمها به پیغامهای خصوصی من جواب نمیدهند.
اگر به پیغامهای خودتون نگاهی بندازید، اتفاقا از نگاه خودتون بسیار محترمانه بوده و حتی از قبل برای محتواشون هم فکر کردهاید. اما همه این پیغامها یک نقص مشترک دارند و اون اینه که
همهچیز حول محور فرستنده میچرخه.
یکی داره در مورد کارش توضیح میده.
یکی دیگه یه پیشنهاد وسوسهکننده داره.
یکی داره توضیح میده که چه ارزشی داره و الیاخر
با این شیوهی گفتگو، هیچ امکانی برای جواب دادن مخاطب باقی نمیگذارید. فضایی برای جواب دادنِ مخاطب باقی نمیمونه.
ریشه این موضوع در کپیرایتینگ نیست که بخواهید با کلاسهای اصول نامهنگاری مشکل رو حل کنید. بلکه این موضوع بدلیل خطای روانشناختی در تعاملات دیجیتال شناخته میشه.
وقتی پیغام ارسالی فقط در محوریت شماست و قراره شما رو توصیف کنه و نه اینکه بخواهد نیاز مخاطب رو شناسایی کنه و سعی کنه که اون نیاز رو برآورده کنه، بدیهی است که اون شخص هم دلیلی برای واکنش پیدا نمیکنه.
حتی وقتی که یک پیغام با ایهام تموم کنید، مثل این جمله که: هر وقت خواستید پیام بدید...، تصمیم قدم بعدی رو میاندازید گردن مخاطب؛ که خب طبیعتاً اکثر آدمها زحمتش رو نمیکشن و فقط از پیام خارج میشن. یه جور رفتار منفعلانه از خودتون نشون میدید و انتظار دارید که دیگران فعالانه جور شما رو بکشن.
راهحل این موضوع این نیست که خودتون رو در نقش یه فروشنده قالب کنید. خیلی خیلی موضوع سادهتر و راحتتره:
✅ هر پیغام باید با یک سوال مشخص تموم شه که بشه در کمتر از ۱۰ ثانیه بهش جواب داد.
یک سوال کوتاه، یک سوال دو گزینهای یا یک سوال مشخص و شفاف که پاسخ از دل آن بیرون بیاد.
ما معمولا در ۳ مرحلهی زمانی با دیگران اولین ارتباطات رو در لینکدین خواهیم داشت:
۱. وقتی کسی پروفایل ما رو میبینه.
۲. وقتی کسی درخواست کانکشن ما رو قبول میکنه.
۳. ۴۸ ساعت بعد از اولین ارتباط
برای هرکدوم هم دو شیوه رفتاری گذاشته شده تا بنا به شخصیت خودتون انتخاب کنید.
#nader_Vahhab_Aghaei
#نادر_وهاب_آقایی
#لینکدین
دیدگاه خود را بنویسید